چربی مغزها در تماس با هوا و نور اکسید می‌شود؛ همان اتفاقی که باعث بوی تند و طعم کهنه می‌شود. خبر خوب این است که این فرایند را می‌توان تا چند برابر کند کرد.
یک: ظرف دربسته و تیره
آجیل را از پاکت پلاستیکی به ظرف شیشه‌ای دردار یا قوطی فلزی منتقل کنید و در کابینت بگذارید، نه روی اپن. هر بار باز و بسته کردن ظرف، هوای تازه و در نتیجه اکسیژن وارد می‌کند؛ پس بهتر است یک ظرف کوچک در دسترس و یک ظرف بزرگ ذخیره داشته باشید.
دو: یخچال برای مغزهای پرچرب
گردو، فندق و بادام هندی بیشترین چربی را دارند و حساس‌ترین‌اند. مغز گردو در یخچال تا شش ماه و در فریزر تا یک سال سالم می‌ماند. پسته و بادام با پوست، در جای خشک و خنک خانه هم چند ماه دوام می‌آورند.
- مغز گردو و فندق: یخچال یا فریزر، در ظرف دربسته.
- پسته و بادام با پوست: کابینت خشک و دور از بخار پخت‌وپز.
- خشکبار شیرین مثل خرما و انجیر و برگه: یخچال، تا شکرک نزند.
- تخمه: ظرف دربسته، چون زودتر از بقیه نرم می‌شود.
سه: سراغ بوداد دوباره نروید
بوداد مجدد آجیلی که طعمش رفته، فقط ظاهر را درست می‌کند؛ چربی اکسیدشده با حرارت برنمی‌گردد و حتی تلخی‌اش بیشتر می‌شود. اگر بوی ماندگی حس کردید، آن بسته را برای پخت شیرینی استفاده کنید نه برای پذیرایی.
قاعده‌ی ما در کارگاه ساده است: هیچ آجیلی بیش از دو روز در ویترین نمی‌ماند.
چهار: به‌اندازه بخرید
وسوسه‌ی خرید پنج کیلو با تخفیف را کنار بگذارید، مگر جای نگهداری مناسب داشته باشید. برای یک خانواده‌ی چهارنفره، خرید ماهی ۵۰۰ گرم تا یک کیلو هم اقتصادی‌تر است و هم همیشه آجیل تازه در خانه دارید.
